Bağdat'ın Kuruluşu

762'de Abbâsî halifesi Mansûr, Bağdat'ı 'Dairevi Şehir' (Medînetü's-Selâm) olarak inşa ettirdi. Dicle kıyısında kurulan bu planlı şehir, kadim Mezopotamya ticaret yollarının kavşağında konumlanıyordu. Daire planıyla tasarlanan şehrin merkezinde halifenin sarayı ve büyük cami yer alıyordu. Bağdat kısa sürede dünyanın en büyük ve en kozmopolit şehri haline gelerek Arap, Fars, Türk, Hint ve Yunan entellektüellerini bir araya getiren bilim ve kültür merkezi oldu. Beytü'l-Hikme'nin kurulmasıyla çeviri hareketleri başladı ve antik Yunan felsefi metinleri Arapçaya kazandırıldı. Bu dönemde matematik, astronomi, tıp ve felsefe alanlarında yapılan çalışmalarla Bağdat, İslam Altın Çağı'nın başkenti unvanını kazandı.